Bu nasıl iş yahu? Bu mu sizin demokrasi dediğiniz nane?
Seçimlere ben giriyorum, meydan-meydan ben dolaşıyorum. Sesim kısılıyor, adım “Ablaya” çıkıyor! Seçimleri ben kazanıyorum, oyları ben topluyorum. Bunları yaparken anam ağlıyor be!

Partide tek patron benim, ben ne dersem o olur. Sıkıysa birisi şahsımdan habersiz çay içsin, onu çaydanlık yapmazsam, ben de delikanlı olma noktasında üzerime düşeni kucaklarım, yani yaparım. İnanmayan Defne’ye sorsun.

Hükümete gelince orası çoktan tamam. Bakanların Müsteşarlarını, Genel Müdürlerini, muavinlerini hepsini ben seçerim. Bakan yaptıklarım bazen şaşırıp “ne oldum budalası” oluyorlar ama ne demişler “Dayak cennetten çıkmadır” diye. Çiziden çıkana herkesin içinde bir giriştim mi, artık Allah ne verdiyse, kafa-göz-tokat-tekme, yer misin- yemez misin? Anında herkes mum olur, mum!…

Yasama imiş, TBMM imiş, Kuvvetler Ayrılığı imiş! Yemişim onların kuvvetini de, ayrılığını da! Benden kuvvetlisi var mı? Ben istemeyeyim, o meclis bir dakika çalışamaz, benim istemediğim kanun teklifleri meclisin kapısından bile geçemez.

Cumhurbaşkanını da, Meclis Başkanını da ben seçerim. Yasama da ben, yürütme de ben, yargı da ben. Benim ben, en güçlü ben, en büyük ben, en zengin ben. Başkan da ben, Sultan da ben, Halife de ben, İmam da ben.
Ben bu işler için görevlendirilmişim yahu. Takdir-i İlahi böyle.

Tam herkesi sindirip, karşımda el pençe divan duracak hale getirmişim, eskiden iş için kapısında beklediğim adamı karşımda hüngür-hüngür ağlatacak kadar güçlenmişim, gazetelerim var, televizyonlarım var, yedi değil yetmiş yedi soyuma yetecek kadar param var, zırt diye iki-üç Savcı çıkıyor, benim oğlumla yaptığım en mahrem konuşmalarıma dayanarak oğlumla ilgili soruşturmaya başlıyor, Bakanlarımın günahsız çocuklarına tuzak kurup, evlerine milyonlarca dolar döviz, para kasaları, para sayma makinaları koyuyorlar.
Bunlar paralel, vatan haini, aşağılık varlıklar yahu. Hâlbuki ne anlaşmıştık?
Onlar kendi işlerini yapacaklardı, ben kendi yürütme işimi! Arkamdan hançerlediler beni.
Eğer ben de sizin alayınızı darmadağın etmezsem, bana da Kasımpaşalı demesinler.
Tüm bunlar yetmiyormuş gibi başıma bir de, Anayasa Muhalefet Mahkemesi çıktı.
Biz vergi kaçakçısı Twitter’ı kapatıyoruz, o açıyor.
Biz Youtube’u kapatıyoruz o açıyor.
Biz HSYK’yı Adalet Bakanıma şahsım olarak bağlıyoruz, o açıyor.
Biz, bizzat şahsım olarak TİB’ e yargı kararı olmadan kapatma yetkisi veriyoruz, o kapatıyor.
Ne lan bu? Fermuar mı bunlar aç-kapa, aç—kapa çattık be!

Oğlum, çağırın bana şahsımın Adalet Bakanımı, gelirken bir de Kuzu alsın gelsin.
Ne kurbanlığı oğlum, Kuzu Hocayı da getirsin. Delirttiniz ulan beni!
Anayasa Mahkemesi-Yargıtay-Danıştay-Sayıştay ne varsa hepsini kapatayım da görsünler ebelerini.
Diyanet Başkanını Şeyhülislam yapayım, olsun bitsin. O nasılsa Görmez.

Yettiniz be, hala anlamadınız mı? Milli İrade benim yahu, ben ne dersem o olur. Gerisi tatava…

Yok öyle hakara-makara, bakara-makara. Herkes haddini bilecek.
Bakanım Bekir, hepsini kapatın gitsin be…

Sağlık ve başarı dileklerimle 14 Nisan 2014
Rifat Serdaroğlu